Dag 5 – Duikdag 4: Wrakfestijn en een vleugje jachtklasse

De dag begon zoals je zou verwachten op een duiktrip: met veel neopreen, een vleugje ochtendmoeheid en de altijd aanwezige twijfel of je je vinnen nou in je krat of onder iemands stoel hebt gegooid. Maar geen tijd voor existentiële vragen – er stonden wrakken op het menu vandaag.

Duik 1: Scotscraig – ook wel Popeye’s Barge
Eerste stop: de Scotscraig, een historisch schip dat tegenwoordig vooral bekend is onder z’n artiestennaam: Popeye’s Barge.
Waarom die naam? Nou, dit schip zou tijdens de opnames van de film Popeye (ja, die met Robin Williams in een absurd matrozenpak) zijn gebruikt als crewboot, transportschip, of misschien gewoon als plek waar men even kon bijkomen van te veel spinazie.
Het schip ligt nu lekker te chillen op de zeebodem, en het voelt alsof er nog ergens een half vergaan blikje spinazie onder de roestige planken ligt.

Onder water is het een relaxed wrakje met karakter – wat roest, wat vis, en een vleugje Hollywoodglamour uit de jaren ’80.
We zwommen eromheen alsof we op zoek waren naar verborgen filmrekwisieten.
(Spoiler: geen Robin Williams gespot. Wel een papegaaivis met een attitude.)

Tussenstop: Chicarrwa – strijd om de steiger
Lunch en luchtwissel deden we aan de kant bij Chicarrwa, een idyllische plek met precies één fatsoenlijke uit- en instap.
Enter: het luxe jacht.
Groot. Glanzend. Vol mensen met horloges die meer kosten dan onze duikuitrusting bij elkaar.
Zij wilden aanleggen.
Wij lagen daar al.

Paniekniveau aan boord van het jacht: 8,5 op de schaal van “waar is mijn prosecco?!”
Er werd druk gezwaaid, gewezen, en volgens geruchten is er zelfs zacht gesnoven van frustratie. Maar goed, uiteindelijk bleef het jacht gewoon even wiebelen op het water als een diva zonder make-up, en konden wij relaxed onze lucht vullen en een sandwich naar binnen proppen.

Duik 2: P31 – De onderwater apenkooi
De tweede duik was op het legendarische P31-wrak.
Oorspronkelijk een patrouilleboot, nu een speelparadijs voor duikers met een avontuurlijk hart en een redelijke longinhoud.
We klommen erin, doorheen, onderdoor, achterlangs – het voelde als een aflevering van Wipeout, maar dan nat en zonder prijzen.
Elke hoek van het wrak had wel een vis die zijn huis verdedigde alsof we huur wilden innen. En eerlijk: ze hadden groot gelijk. We waren overduidelijke toeristen.

Terugvaart: attractiepark op zee
De terugtocht met de rib was… hoe zeggen we dat netjes… interactief.
De wind had besloten dat het tijd was voor wat spektakel, en de golven gingen enthousiast mee.
Iedereen kreeg gratis een full-body workout terwijl we heen en weer stuiterden als duikende flipperkastballen.
Sommige mensen riepen “WEEE!”, anderen hielden hun camera angstvallig vast.
Ik deed beide.

De afterparty: spoelen, slurpen en slapen
Spullen spoelen (lees: iemand kreeg onbedoeld een nat pak), snel terug naar het hotel voor het welverdiende deco-drankje.
Daarna een korte rustpauze waarin sommigen bijna versmolten met hun kussen.
En toen: voedsel. Veel.

Ruud B vond zijn Maltese wijn, en samen met Ruud en Ruud (ja, het klinkt als een boyband met een niche publiek) werd er geproefd.
Conclusie: “drinkbaar”, vooral met een lekker kaasje erbij. Maar niet het soort wijn waarbij je denkt: “Schenk de fles nog maar eens in, het is vrijdag!”
Meer: “Oké, dit is wijn. Prima. Volgende.”

Discussie over morgen
Er was nog een korte teamdiscussie over wat we morgen gingen doen. Conclusie: iets met Carwella, en daarna een mysterie.
Moeilijk te zeggen of we gaan wrakduiken, haai-knuffelen of gewoon kokosnoten tellen, maar de sfeer is: zin in!

En dan nu de traditionele leuke punten aan het einde:

• Vandaag 0 bananen op de boot – leercurve = aanwezig
• Popeye’s Barge: geen spinazie gevonden, wel filmgeschiedenis onder water
• P31 = officiële onderwater speeltuin, zonder toezicht
• Luxe jacht: nog steeds in shock
• Wij: nog steeds fantastisch